Każda substancja chemiczna ma zarówno zalety, jak i wady dla organizmu ludzkiego i środowiska. Kluczem do poszukiwania korzyści i unikania szkód jest prawidłowe zarządzanie i używanie substancji, szczególnie w przypadku stosowania środków zmniejszających palność. Powinniśmy opierać się na wnioskach z oceny ryzyka i przyjąć naukowe podejście, aby zapewnić, że środki zmniejszające palność spełnią swoją należną rolę w zapewnieniu bezpieczeństwa życia i mienia ludzkiego. Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego wdrożyło standardy uniepalniania wyrobów uniepalniających w miejscach publicznych w 2007 roku. Opracowana przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego norma „Wymagania palności oraz identyfikacja wyrobów i komponentów uniepalniaczy w miejscach publicznych” zostanie oficjalnie wdrożona we wczesnych latach 2007, który stawia wyższe wymagania dotyczące ognioodporności wyrobów z tworzyw sztucznych. Norma ta została opracowana przez Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego w celu skutecznej kontroli ofiar i szkód materialnych spowodowanych pożarami w miejscach publicznych i podlega scentralizowanemu zarządzaniu Podkomisji ds. Materiałów Ognioodpornych Krajowego Komitetu Technicznego ds. Normalizacji Ochrony Przeciwpożarowej. Niniejsza norma określa definicję i klasyfikację wyrobów i komponentów zmniejszających palność stosowanych w miejscach publicznych, wymagania dotyczące właściwości spalania i oznaczenia oraz określa właściwości spalania wyrobów z tworzyw sztucznych stosowanych w miejscach publicznych, takich jak wyroby budowlane, materiały do układania podłóg, przewody i kable, gniazdek, włączników, lamp, sprzętu AGD, a także warstw termoizolacyjnych i tworzyw spienionych stosowanych w siedzeniach, sofach, materacach oraz stawia odpowiednie wymagania dla standardowych gatunków trudnopalnych.
Środki zmniejszające palność
Wyślij zapytanie